 |
Κουβέντες στο καφενείο |
Αυτοί που φύγανε,
πολλοί σχεδόν
αμούστακοι.
Ψηλοί σαν
κυπαρίσσια
και με καρδιές φαρδιές
σαν τον ορίζοντα.
Λέγανε —
αν θέλει ο θεός, του χρόνου.
Νερά, χιόνι, ομίχλη.
Τα χρόνια στην αρχή
περνούσανε αργά,
όμως σαν αστραπή στο τέλος.
Πάντα στο μέσο
του πελάγου.
Μήτε εδώ, μα μήτε
εκεί.
Ξένοι και
ακάλεστοι στην ξενιτειά,
ξένοι και στον
τόπο τους.
Πολλοί χάθηκαν στο
ξένο χώμα—
ποιος θυμάται τ’
όνομά τους;
Λίγοι, οι τυχεροί,
γυρνούνε πίσω
στην αρχαία γη
σαν πουλιά
με τσακισμένα τα
φτερά τους.
Κάθονται στο
καφενέ
με φίλους της
παλιάς ζωής.
Μάτια ξέθωρα,
γκρίζοι και σκυφτοί,
το βάρος
του καιρού στους
ώμους τους.
“Τι έγινε ο Γιάγκος;”
“Μακαρίστηκε πριν
λίγα χρόνια.”
“Κι ο Μιχάλης του
Λιοντή;”
“Εγώ είμαι ο
Μιχάλης.”
“Συγχώρα με σε ‘χω
ξεχάσει.”
Χαμογελούν, αστείο
θάταν
λένε, μα σκιές
πέφτουνε κρυφά
στα μουσκεμένα μάτια
τους.
Αφηγούνται ξεχασμένες
ιστορίες
—μια-δυο ώρες—
μα μετά δεκάδες
χρόνια σιωπής
πέφτει ανάμεσά τους.
Αυτό το
ποίημα είναι μέρος της συλλογής Ποιήματα Κύπρου
Τάκης Ζαχαρίου - Ποιήματα Γιαλούσα Κύπρος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου